Sinds afgelopen donderdag zijn dikke baby’s niet schattig meer. Artsen en wetenschappers besloten dat, omdat zij in een nieuwe richtlijn voor de jeugdgezondheidszorg de noodklok luiden over baby’s met overgewicht.

En daarbij kunnen ze het beeld van mollige, blakende zuigelingen niet gebruiken. Dat beeld stamt nog uit de tijd dat niet obesitas maar infectieziekten volksvijand nummer één waren. Een stevig kind, zo redeneerden artsen toen, was in ieder geval niet aan het doodgaan aan tuberculose en gaf daarmee aanzienlijk minder aanleiding tot ongerustheid dan zijn magere leeftijdsgenootjes.

Die tijden zijn geweest. Naar aanleiding van de richtlijn meldde vrijwel elke krant dat een kind dat met zes maanden te zwaar is, later in zijn leven vaak ook te dik is. Dat klinkt alarmerend, maar hoe vaak ‘vaak’ precies is, lijkt niemand te weten.

Ik vroeg het een van de richtlijnmedewerkers, kinderarts Joana Kist-van Holthe. De exacte kans is niet te geven, e-mailt ze terug. Beschikbare onderzoeken – ze was zo vriendelijk een overzichtsartikel mee te sturen – plaatsen de kans ergens tussen ‘minimaal’ en ‘flink’. Bovendien is er geen betrouwbare manier om overgewicht vast te stellen bij kinderen onder de twee. Maar dat hindert niet. De kans bestáát, en dus moet er onmiddellijk iets gebeuren.

Zoals altijd wanneer we in ons land een risico hebben ontdekt, is het antwoord: voorlichting. Om een vroegtijdig surplus aan kwabjes en flapjes te voorkomen, moet ouders verteld worden dat tussendoortjes linke soep zijn, en dat baby’s veel moeten bewegen en afgepast moeten eten. Er mag geen extra schepje kunstvoeding in de fles.

Naar die schepjes is zowaar onderzoek gedaan. Op het consultatiebureau mocht een dertigtal ouders reageren op de stelling: ‘Een extra schepje voeding extra in de fles is geen enkel probleem’. 36 procent van deze papa’s en mama’s was het hiermee eens.

Dat klinkt verontrustend, maar het waren opgeteld maar elf ouders, die er ruimhartige flesvoedingsprincipes op nahouden. Een magere beleidsbasis, zeker aangezien er dankzij de vraagstelling niets bekend is over hun daadwerkelijke schepgedrag en we dus geen idee hebben hoeveel baby’s er in het wild worden blootgesteld aan overmatig calorierijke flesjes.

Desalniettemin hopen de richtlijners dat heel vroeg ingrijpen loont in de oorlog tegen obesitas. Een zonnige insteek, waarvoor – wederom – elk wetenschappelijk bewijs ontbreekt. Of ouders nu worden gestimuleerd om hun baby borstvoeding te geven, of meer beweging of supergezonde voeding, de experimenten laten geen effect zien op het gewicht van spruitlief.

Nu snap ik best dat kinderartsen als reactie op hun zorgen over de breedtegroei van hun clientèle iets willen ondernemen. Maar deze overgewichtrichtlijn is niet de manier. Enkele jaren geleden noodklokten consultatiebureau-artsen nog dat ze zoveel gevaarlijk dunne kinderen zagen. Hun ouders durfden, uit angst voor obesitas, kleintjes niet meer gewoon te eten te geven.

Hoewel kinderarts Kist-van Holthe benadrukt dat baby’s niet op dieet mogen, ontstaat door zo’n ongefundeerde maar stigmatiserende ‘dik is niet schattig’-boodschap het gevaar dat de overgewichtpaniek opnieuw wordt aangewakkerd. Dat maakt een babyrichtlijn riskanter dan wat babyvet.

Ongezond eten is niet alleen een keuze.

column Een dik jongetje loopt eenzaam over straat. In een verlaten speeltuin klimt hij op een wip, die bij gebrek aan tegenwichtbrengende vriendjes prompt naar beneden klapt. Een voice-over zegt: “Steeds meer kinderen gaan gebukt onder hun eigen gewicht”.

Het blijkt om een reclamespotje van zelfbenoemd zorgverbeteraar Agis te gaan. Het geheel is zo onsympathiek vormgegeven dat ik de indruk krijg dat ze het dikke jongetje als klant liever kwijt dan rijk zijn. Zakelijk gezien is dat vermoedelijk geen gek idee: het is vast goed voor Agis’ winstcijfers om de dure dikkerds zo snel mogelijk richting de concurrent te stigmatiseren.

Ook andere spelers in de strijd tegen overgewicht waren vorige week flink aan het rekenen. De Raad voor Volksgezondheid en Zorg stelde voor om het btw-tarief op voedsel te verhogen van 6 naar 19 procent. De motivatie achter deze maatregel leest alsof hij pas tot stand is gekomen nadat de raadsleden uitgebreid hadden geborreld: als voedsel duurder wordt, kopen we minder en kunnen we ook niet meer overeten.

En dit van de mensen die met droge ogen in hetzelfde rapport constateren dat laagopgeleiden met hun kleine beurs gemiddeld veel zwaarder zijn dan hoogopgeleiden met hun flinke inkomens.

Dat laatste komt onder meer doordat ongezond eten veel goedkoper is dan gezonde voeding. En dat doet ertoe, weet onderzoeker Wilma Waterlander van de Vrije Universiteit. Zij liet consumenten rondbanjeren in een virtuele supermarkt en testte zo of stunten met de prijs van gezonde producten ervoor kan zorgen dat mensen meer groente en fruit kopen.

Dat werkte, maar de stap naar de praktijk ligt moeilijk. Supermarkten houden de prijs van groente en fruit namelijk kunstmatig hoog, vertelde Waterlander op BNR Nieuwsradio. Zo compenseren ze voor de krappe marges op onder meer bier en koffie.

De mevrouw die op de radiozender de kant van de levensmiddelenhandel vertegenwoordigde, wees zo’n prijsverlaging gelijk af. Weliswaar vond ze het reuze belangrijk dat iedereen voldoende gezond eten kan kopen, maar ze meende dat de supermarkten al wel genoeg hun best deden. “In winkels vind je receptkaarten voor weekmenu’s voor minder dan 25 euro”, merkte ze nog op.

Daar heeft de levenmiddelenhandelsmevrouw gelijk in. In de kaartenbak bij Albert Heijn vond ik zeven recepten. In totaal ben je daarmee voor een weekje avondeten 24 euro kwijt. Per persoon, wel te verstaan. Ter perspectief: een bijstandsmoeder met drie kinderen kan aan al het eten voor het hele gezin wekelijks iets van 50 euro besteden. Knappe vrouw die daarvan elke dag melk, volkorenbrood, twee stuks fruit, twee ons groente en mager vlees voor het hele gezin op tafel zet.

Je kinderen volproppen met rotzooi is kindermishandeling, schreef Rob Oudkerk afgelopen zaterdag in de Volkskrant. Als dat zo is, dan raakt het kunstmatig hoog houden van de prijs van groente en fruit door de detailhandel aan oproepen tot geweld.

Als we willen dat kinderen niet dik worden, moeten we op z’n minst zorgen dat het voor ouders gemakkelijk en goedkoop is om hun nageslacht fatsoenlijk te eten te geven. De bedrijfstak die K3-popcorn maakt en vervolgens op kinderooghoogte in de schappen zet, hoeft daarbij door onze overheid niet ontzien te worden. Het dikke jongetje zonder vriendjes des te meer.

Ongezond eten is niet alleen een keuze – Asha ten Broeke – TROUW.

*Waarschuwing! Dit is niet hoe echte mensen eruit zien!

Een écht mooie vrouw lijkt op een kleuter – of op een colaflesje.

Afgelopen zaterdag stond er een prachtige vrouw in de krant. Haar gezicht was bijna volmaakt symmetrisch. Ze had een dikke bos zwart haar en volle lippen. Maar het mooist vond ik haar intense, vastberaden blik. Ze keek als iemand die weet wat ze wil.

Dat was vóór de operatie. Een plastisch chirurg zette op haar eigen verzoek het mes in haar perfecte trekken. Haar ogen werden groter gemaakt en haar kaak werd ter versmalling afgevijld. Het resultaat van deze ongetwijfeld pijnlijke procedure stond ook in de krant. Na de ingreep zag de voormalige schoonheid eruit als een willekeurig exemplaar van het Asian Airlines-type. Leuk snoetje, volstrekt inwisselbaar.

Maar liefst 20 procent van de Zuid-Koreaanse vrouwen laat haar gezicht op deze manier chirurgisch ‘verbeteren’. Arts Won-jin Park vertelt waarom: “Mensen aan deze kant van de wereld blijven zich modelleren naar de westerse wereldstandaard”. Zo’n westers hoofd vergroot de kans op maatschappelijk succes, en een krachtige kaak of smalle ogen passen er niet bij. Volgens die westerse standaard is een vrouwengezicht namelijk knapper als het meer op een baby lijkt.

Psychologen onderzochten die babyfacevoorkeur door met een computer de foto’s van supermooie vrouwen te vermengen met een steeds groter snufje kindergelaat. Slechts enkele proefpersonen prefereerden een foto die 100 procent vrouw was. Het gros viel vooral voor de meest kinderlijke foto in de set: half vrouw, half kind. De mode-industrie heeft dezelfde voorkeur. Het gezicht van topmodel Kate Moss heeft bijvoorbeeld precies de verhoudingen van een kleuter: kleine neus, spitse kin, grote ogen.

Volgens evolutiepsychologen is deze voorkeur voor een babyface universeel. In de oertijd was het voor mannen – in het kader van het zoveel mogelijk nakomelingen maken – van groot belang om de vruchtbaarheid van het prehistorisch vrouwelijk schoon goed in te schatten. ‘Jeugdige’ gelaatstrekken waren daarbij een goede indicator, net als een zandloperfiguur. Evolutiepsychologen berekenden dat wanneer de taille van een vrouw 0,7 keer zo breed is als haar heupen, ze niet alleen mooier lijkt, maar ook nog een vruchtbaarheidstechnisch gunstiger hormoonspiegel heeft.

Mannen zouden dus te allen tijde en te allen plaatse een evolutionair ingebakken voorkeur voor de zandlopervrouw met babyhoofd moeten hebben. In de praktijk valt dat tegen. Aardlingen die niet zo beïnvloed zijn door het Westen, zoals de Hadza-stam in Tanzania, bleken niets te geven om de colaflesjesvormigheid van vrouwen. Dat is maar goed ook, want antropologen ontdekten dat in niet-westerse culturen de lage heup-tailleverhouding van 0,7 nauwelijks voorkomt. En in Azië zijn grote ogen zeldzaam.

Door het westerse lichaamsbeeld eerst het stempel ‘universeel aantrekkelijk’ te geven en vervolgens per modeblad wereldwijd te exporteren, krijgen onder andere Zuid-Koreaanse vrouwen een eenheidsworstig schoonheidsideaal opgedrongen dat ze alleen met semi-vrijwillige chirurgische ingrepen kunnen verkrijgen. Dat is niet alleen een droevige zaak, maar ook een bedreiging van wat werkelijk mooi is. Want zoals Darwin, de held van alle evolutiepsychologen, zei: “Als iedereen in dezelfde vorm werd gegoten, zou er niet zoiets zijn als schoonheid.”

Een écht mooie vrouw lijkt op een kleuter – of op een colaflesje – Asha ten Broeke – TROUW.

Een aantal jaren geleden liep ik tegen de website www.operationbeautiful.com van Caitlin Boyle aan. Nog steeds bekijk ik haar site regelmatig en laat ik me inspireren door haar visie achter de website.

Caitlin Boyle: “het doel achter de Operation Beautiful website is om een einde te maken aan negatief spreken over jezelf en je gewicht. Al doet deze website maar 1 klein ding, laat het dan zijn dat de lezers zich realiseren hoe giftig negatieve zelfkritiek is. Het beschadigt je emotioneel, spiritueel en psychisch. Door mijn eigen ervaring met negatief spreken over mijn gewicht, heb ik de kracht ontdekt van een anonieme actie als Operation Beautiful. Als ik een bericht achterlaat, zeg ik ‘ik kies ervoor om positief te zijn!’ “Ik begon Operation Beautiful door positieve berichtjes achter te laten op de spiegels van openbare toiletten, op het werk, de sportschool, de groentewinkel en de supermarkt. Ik schrijf alles op wat in me opkomt. ‘Je bent mooi!’ of ‘je bent geweldig zoals je bent!’. Mijn persoonlijke doel is om zoveel mogelijk Operation Beautiful berichtjes achter te laten als ik kan. Misschien leest iemand het en verschijnt er een glimlach, maar ik denk dat sommige mensen werkelijk geraakt zijn door de moeite die een willekeurige vreemde heeft gedaan.

Operation Beautiful is makkelijk; alles wat je nodig hebt is een pen en papier. Als je mee wilt doen aan de missie, stuur dan een e-mail naar Caitlyn Boyle op OperationBeautiful@gmail.com met een foto van jouw berichtje of een beschrijving van jouw ervaring hiermee en ze plaatst het op de Operation Beautiful website waar duizenden andere het lezen en inspireren!

1 december is er een blogje van ons verschenen op www.wondervol.nl. Zie hieronder!

Rond! Is een voortvloeisel van een forum wat een vriendin en ik in 2008 gestart zijn. Inmiddels zijn we toe aan een forum wat beter werkt en een mooie visie heeft. Rond! staat voor onze mooie, ronde vormen en alles wat daar mee te maken heeft. Beauty, gezondheid, kleding, maar ook liefde, relatie en psyche. Alles wat zich afspeelt in het leven van een volle man of vrouw.

Daarnaast voelde ik bij mezelf de behoefte aan een plek om met elkaar te praten over dik zijn zonder de specifieke aandacht voor bewonderaars van volle vrouwen.

Ik voel me erg verbonden met de strijd tegen stigmatisering. Ik geloof zelf dat er meerdere lichaamstypes kunnen en mogen bestaan. Ik geloof ook in gezondheid en dat je daarvoor niet maat 38 hoeft te hebben. Ik denk dat je goed voelen en gezond zijn samenwerking is van wat er in je koppie zit en hoe je met je lichaam omgaat.

Hoe je met dat lichaam omgaat is een vrijheid die we als individu hebben. Dat je ermee kunt doen wat voor jezelf goed voelt, los van hoe anderen vinden dat het zou moeten zijn.

Ik ben daarbij niet ontkennend aan alle onderzoekjes, wetenschappen etc die proberen te bewijzen hoe ongezond dik zijn kan zijn, maar dat is voor mij ondergeschikt aan eigen regie en zelfbeschikking. Ik vind dat je, ongeacht je gewicht en je vrede of onvrede daarmee van jezelf als de persoon die jij bent mag houden. Dat je blij mag zijn met jezelf en dat je het recht hebt dat lichaam te veranderen tot een staat waarin je blij kunt zijn met jezelf. Gewicht definieert niet wie je bent als persoon, het zegt niks over je waarde als mens en het maakt je niet anders.

Ik hoop daar veel aandacht aan te kunnen besteden. De website zal die visie onderschrijven. Ik hoop dat Rond! Een plek gaat worden waar volle mannen en vrouwen met elkaar kunnen praten over de dingen die we tegenkomen in ons ronde bestaan.

Rond! Is nog helemaal nieuw. We zijn volop bezig met het ontwikkelen van de website. Binnenkort zal er een chat komen. Kom ook eens kijken! www.mooirond.nl!

Welkom op onze gloednieuwe website!

14 mei 2008 zijn wij begonnen met het Mooi Maatje Meer forum. Inmiddels zijn we toe aan een nieuw forum wat makkelijker en aantrekkelijker in gebruik is.
Rond! staat voor jouw mooie, ronde vormen en alles wat daar mee te maken heeft. Beauty, gezondheid, kleding, maar ook liefde, relatie en psyche. Alles wat zich afspeelt in het leven van een volle man of vrouw.

Enjoy,

Nyx en Nathalie.